اصول گام برداری (بخش دوم)

اصول گام برداری (بخش دوم)

محل نشستن پا روی شیب هنگام صعود (سربالایی)

در  این مورد نیز مثل گام برداری و مبحث طول گام، این شیب است که تعیین کننده است. یعنی وقتی در شیب حین صعود گام برداری کردیم، هر کجای کف پا روی شیب قرار گرفت همان جا محل نشستن پا روی شیب بوده و همیشه نباید به قرارگیری قسمتی خاص از کف پا روی شیب اصرار داشته باشیم. مسلما اگر شیب های ما ملایم باشند کل کف پا روی شیب قرار خواهد گرفت که بهترین حالت هم همین است ولی با تند شدن شیب دیگر کل کف پا روی شیب قرار نخواهد گرفت و با تند شدن آن، محل استقرار پا روی شیب از کل کف پا به سمت پنجه حرکت خواهد کرد که در این صورت وزن بدن روی عضلات خواهد رفت. پس به همین خاطر همان طور که قبلا گفته شد، بهترین گام برداری در شیب های ملایم اتفاق می افتد که در این حالت هم طول گام مناسب را به ما می دهد و هم محل نشستن پا، کل کف پا بوده و بهترین حالت تعادل را داشته و وزن و فشار وارده به عضلات کمتر می باشد.

محل نشستن پا روی شیب در سرازیری ها

هنگام گام برداری در سرازیری ها، برای حفظ تعادل بیشتر باید توجه داشته باشیم که کل کف پا روی شیب قرار می گیرد البته در مسیرهای شن اسکی می توان از پاشنه ها استفاده کرد که به دلایل محیط زیستی حرکت در این مسیرها توصیه نمی شود. 

ریتم تنفس باید شکمی بوده و متناسب باشیب مسیر. سنگینی کوله و سرعت گام ها هماهنگ شود. هرچه شیب بیشتر شود سرعت تنفس بیشتر و سطحی تر شده و برعکس.

نحوه گام برداری

در سربالایی ها (صعود): نحوه ی گام برداری ما در بالارفتن از شیب ها یا سربالایی ها باید به گونه ای باشد که بعد از استقرار پا روی شیب پاها از زانو کاملا راست شده بطوری که وزن بدن روی اسکلت بدن منتقل شود در غیر این صورت وزن دائما روی عضله خواهد بود که باعث خستگی زودهنگام می شود.

در سرازیری ها: 

فرم بدن هنگام گام برداری در سرازیری ها بسیار مهم می باشد. چرا که اگر هنگام صعود به استایل صعود دقت نکنیم ممکن است زود خسته شویم ولی هنگام برگشت از کوه و حرکت در سرازیری ها اگر دقت نکنیم باعث به وجود آمدن صدمات بدنی خواهد شد. پس همانطور که قبلا اشاره شد علاوه بر این که گام باید کوتاه تر برداشته شود، پاها از زانو باید شکست و خم داشته باشد تا وزن بدن روی عضلات قرار گرفته و از وارد شدن ضربه به مفاصل و مهره های بدن جلوگیری گردد. در واقع عضلات پا در این شیوه کار ضربه گیری را انجام می دهند.

سرعت و تنفس 

قبل از ورود به مقوله سرعت در کوهپیمایی و کوهنوردی باید با مفهوم فشار بدنی آشنا شویم. فشار بدنی میزان فشار قابل تحمل توسط بدن هر فرد در یک فعالیت ورزشی می باشد. در کوهنوردی باید یادمان باشد که فشار بدنی از نقطه آغاز تا پایان صعود باید یکسان و ثابت باشد. تغییرات فشار بدنی در حین صعود می تواند باعث به وجود آمدن مشکلاتی برای بدن گردد. لذا با استفاده از مؤلفه سرعت می توانیم فشار بدنی را ثابت نگه داریم یعنی حین صعود با افزایش ارتفاع با شیب یا وزن بار و کوله پشتی ... می توان سرعت صعود را کم کرد و برعکس، تا فشار بدنی وارده تغییر نکند و ثابت بماند. پس فشار بدنی باید ثابت ولی سرعت صعود برای ثابت ماندن فشار بدنی، می تواند با تغییر فاکتورهایی چون شیب و ... تغییر نماید.

برای درک بهتر این موضوع حرکت یک خودرو را می توان مثال زد بدین صورت که اگر یک خودرو در حال حرکت با فشار گاز و دنده ثابت وقتی در یک سطح صاف حرکت می کند عقربه کیلومتر شمار یک عدد را نشان می دهد (سرعت) و در صورت رسیدن به سربالایی ها سرعت پایین آمده و عقربه کیلومتر شمار عدد پایین تر را نشان خواهد داد و هرچقدر این شیب تند باشد یا خودرو سنگین تر باشد عقربه کیلومتر شمار (سرعت) عدد پایین تری را نشان خواهد داد. میزان گاز و دنده ثابت همان مثال فشار بدنی می باشد.

برگرفته از کارآموزی کوهپیمایی فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی

نظرات بازدیدکنندگان