درفک پیچیده در مه (2)

درفک پیچیده در مه (2)

راه و سمت شرقی قله، معروف به شاه شهیدان 

از شهرستان سیاهکل رو به سوی جنوب با عبور از اعماق جنگل های انبوه و مناظر کم نظیر لونک جاده آسفالته را به مناطق مرتعی اِسپِلی و دیلمان دنبال می کنیم. جلوه های زیبای مناظر را نباید بدون عکاسی و توقف و تماشای آن را از دست داد. جاده آسفالته روستای آسیابر را درنوردیده و از میان مزارع گندم و جو و لابه لای تپه ماهورهایی که از جنگل خالی شده اند گذشته، وارد جاده شنی شده که خود به روستای شاه شهیدان می رسد. این روستا که مبدأ صعود پرتردد به قله درفک است در میانه آن زیارتگاه و قبرستانی قرار دارد که هرساله هزاران نفر را جلب می کند. روستای کوچک شاه شهیدان و زباله هایی به چشم می خورد که در تمام طول راه در حاشیه مسیرها و درون روستاها چهره ی لطیف طبیعت را خدشه دار کرده است. 

شاه شهیدان را به سوی غرب پشت سر گذاشته و از دامنه های با شیب متوسط گذشته تا پس از نیم ساعت تلاش به گردنه ای می رسیم که به شبکه برق رسانی سراسری مسیر نزدیک است با فرودی کوتاه وارد حاشیه نهر آبی می شویم که از چشمه سارهای اطراف خود آب می گیرد. اکنون پس از یک ساعت راه پیمایی به جنگل تُنُک می رسیم. بعد هم کلبه های سنگی (وزنه بن) کمی به سوی جنوب منحرف شده، وارد جاده ای می شویم که تا داخل قله امتداد دارد. روستای قشنگ اربه ناب 2075 متر درختی بلند با میوه های شیرین با طعم خرمالو به اندازه زالزالک می باشد را پیش رو داریم با گذشتن از آن وارد شیب تند زیر قله می شویم پس از سه ساعت کوهنوردی وارد کاسه قله ای وسیع قله درفک می شویم. این کاسه با طول 2000 متر عرض 1000 متر حدودا بیضی مانند است که یادآور کاسه قله های دماوند و سبلان است با وسعتی بیشتر از آنه شاید بتوانگفت وسیع ترین کاسه آتشفشانی ایران است. ارتفاع کاسه 2433 متر و قله ای که با ارتفاع 2703 متر در سوی شمال شرقی نسبت به سایر لبه ها کمی بلندتر می نماید و ناظر بلندتری بر محیط خود است. این قله دارای دیواره آهکی حدودا 500 متری و پلکانی و همچنین ریزشی است، در ضلع شمالی آن که تا جنگل ها و روستاهای سراوان و شهر بیجار کشیده شده است. در جنوب قله کوه های منجیل و شرق آن قله های پیشکوه  در نهایت خشچال قرار دارد، غرب آن هم به دره سپیدرود ختم  می شود. 

این قله  دقیقا اولین بلندی و ارتفاع البرز غربی است که از رودخانه سپیدرود شروع می شود. روزگاری اطراف این قله و حتی کاسه آن محل تردد یا سکونت اقوام  باستانی بود. امروزه با حضور ماشین ها  و ساخت کلبه  ها و خانه های با سقف حبی و قهوه خانه هایی با قلیان و نوشابه های گوناگون پذیرای مسافران است، زباله ها ریخته شده و گوسفندان بیشمار محیط را نامأنوس کرده است. برکه های آبی که دوتای آن با مساحت حدود 500 متر مربع آب خور حیوانات شده است بیشتر جلب توجه می کند. 

باید گفت آنچه باعث بیشترین جاذبه این دهانه وسیع شده، غار یخی آن می باشد که در ضلع شمال شرقی می باشد. لابه لای خرده سنگ های آهکی گذشته به دهانه غار می رسیم قوس نعل اسبی دهانه آن، زیر صخره ای بلند با ارتفاع حدود 30 متری شروع شده با ترکیب خاک آهکی و شیب متوسط روی برف چالی که از باقیمانده برف های زمستانی است به دلی در سایه بودن تا پایان دوره گرما باقی می ماند، ارتفاع دهانه حدود 15 متر عرض آن حدود 20 متر و عمق آن حدود 100 متر است که سقف و کف غار را به هم پیوند می دهد. پس از عبور از اینجا رو به سوی غرب حدود 100 متر وارد ساختاری غاری که با چکیده های خود حکایتگر انحلال آهکی طبقه فوقانی سقف غار را دارد، می شود کمی دورتر در بیرون غار، سنگچین محصوری محیط غاری آن را از گزند تصرف مصون داشته است، مرتع داران آب شرب خود را از این برف چال تأمین می نمایند. زمین های خالی از مرتع، سنگ های فرسوده و تخریب شده که حاصل کار طبیعت در شستشوی خاک آن است، شکل های هندسی و بیرون زدگی منقارهای سنگ های آهکی که به ویژه در پشت لبه های دهانه به وفور دیده می شود از مناظر آن به حساب می آیند. چند حلقه  غار چاهی در مسیر شرقی قله در طول راه دیده می شود که حاصل فعالیت آب و سنگ آهکی است در طی اعصار. 

صعود زمستانی قله صرفا به خاطر باد شدید و سرمای طاقت فرسا با مشکل مواجه است و گرنه امکان بهمن زدگی در مسیرهای آن که اکثر جنگلی است بسیار کم است. (از شاه شهیدان تا قله حدود 12 کیلومتر فاصله دارد.)

برگرفته از کتاب البرز شمالی دفتر سوم به قلم آقای پرویز مشهدی

نظرات بازدیدکنندگان