قله خانه بن

قله خانه بن

قله خانه بن به ارتفاع 3774 متر از طرف شمال به دره ها و مراتع خانه بن «گوسفندسرا»، جنوب به قله سیالان، غرب به پرتگاه ها و دره هایی که به جل دره ختم می گردد و از شرق به مراتع کشیر و شمال غربی به قله یان ختم می گردد. قله سیالان تا پای قله «دریا آبی» هرگز در طول مسیر رؤیت نمی گردد ولی قله خانه بن از بالای کتنا، ازری ملک و دشت دریاسر جلوه و زیبایی خاصی به مجموعه زیبایی های دلکش منطقه داده است. این قله به ظاهر هموار و بدون مخروط و برج با شیب های تند و دره های پلکانی آن همراه به یخچال ها و برف چال ها، چشمه های اطراف، آبشارها و رودهای دامنه آن زیبایی خاصی دارد. در نحوه چگونگی صعود این قله به طور مختصر چنین است. تنکابن به اسل محله (ماشین رو)، اسل محله ( 1250 متر مبدأ صعود تا دریاسر 1650 متر حدود یک ساعت پیاده روی، دریاسر تا هرتنگ 1830 متر، کم تر از یک ساعت راه پیمایی (کفی)، از هرتنگ تا راه گردن 2770 متر، 1.5 ساعت کوه پیمایی پرشیب (آب تا هرتنگ به وفور وجود دارد از هرتنگ تا قله به جز آب باریکه ولگ بن از آب خبری نیست) از راه گردن به سوی شرق از مسیر یال سنگی طولانی، کم کم بر شیب و سختی آن افزوده می شود تا قله 4 ساعت کوهنوردی لازم دارد. اطراق های مسیر جهت شب مانی (دریاسر، هرتنگ و راه گردن می باشد.) از راه گردن تا قله بخشی از راه روی تیغه هاست بقیه در چپ و  راست برج های سنگی و پای آنها تراورس می شود. در یکساعتی قله از مسیر سنگلاخی و صخره ای خارج می شویم و وارد به اصطلاح شن اسکی یا همان سنگ ریزه های پای قله می شویم لاجرم با زیگزاگ هایی که تا حدودی مشخص شده است می گذریم. قله خانه بن شاید به دلیل وجود چشمه های فراوان در پای قله در ارتفاع 2700 متری و وجود یخچال های دائمی در سوی شمالی آن به خانه بن یعنی «چشمه زیر آن» نام گرفته است. که در واقع باید خوان بن نگاشته شود. قله قابلیت صعود زمستانی هم از طریق یال راه گردن و هم از یال سنگلاخی یان را دارد. چون مسیرهای زمستانی قله سیالان از سوی شمال از این قله ها می گذرد. قله خانه بن از جانب شمال خود به گوسفندسرای خانه بن ختم می شود که از سوی گردنه راه گردن با تراورس طولانی یک راست به آن می رسد و هم از طریق جنگل ویل دمه جایی که یک راه جانب جنوب را طی می نماید و راه دیگر سوی شرق می رود، راه سمت چپ هموار و تراورسی به دلیل تردد زیاد چوپان ها کاملا مشخص شده است از داخل جنگل انبوه دنبال می نماییم. حدود 2 ساعت بعد با عبور از مراتع و چمن زارهای انبوه و جنگل های بین آنها به کلبه سنگی خانه بن که میان علف زارهای بلند فقط سقف چوبی آن قابل رویت است می رسیم.

از اینجا به سوی قله، کار بسیار مشکل و پردردسر است، شیب تند، ریزشی ها، دره های یخچالی و قیف های آن در جای جای خود راه را می بندد اما می توان از گوشه و کنار آن طرقی برای رسیدن به قله پیدا نمود. در فصل بهار به ویژه اردیبهشت و خرداد از طریق یکی از زبانه های یخچالی که تقریبا تا قله پیش رفته است با لوازم فنی می توان به قله رسید. معمول ترین راه همان راه گردن به قله می باشد. وجود قله سیالان موجب شده است که این قله نیز به مانند قله های اطراف از جمله کندیگان، یان، نیار دره، چندان مورد توجه کوهنوردان قرار نمی گیرد به ویزه کوهنوردان غیر بومی هرگز تمایل به صعود این قله ها ندارند. 

دره یخچالی ضلع شمالی خانه بن یکی از جذاب ترین مسیرهای کار روی یخچال ها با ابزار ویژه است. از دره هرتنگ تا قله خانه بن را از مسیر یخچال طولانی آن به قله حدود چهار و نیم ساعت فاصله است. خصوصا در فصل زمستان به دلیل سرمای منطقه و همچنین حجم برف همراه داشتن تجهیزات مناسب ضروری است از جمله کرامپون، کلنگ و پوشاک و کفش زمستانه که صعود را در این فصل آسان تر می نماید. 

نظرات بازدیدکنندگان