دریاسر؛ بهشت اردیبهشت ایران

دریاسر دشتی است در ارتفاع 2000 متری تنکابن بر فراز کوه‌های دوهزار که هر سال در فصل بهار با گل‌های زرد وحشی فرش می‌شود و توجه هر طبیعت دوستی را به خود جلب می‎کند.

البته همه جای کشور عزیزمان جاذبه‌های گردشگری مختص به خود را دارد.  وقتی صحبت از شمال می‌شود بلافاصله مناظر طبیعی بکر در ذهنمان نقش می‌بندد. اما اینبار نوبت به دشت دریاسر زیبا است که معرفی شود.

دشت دریاسر کجا قرار دارد؟!

دشت دریاسر از دیدنی‌های شهر تنکابن می‌باشد که در ارتفاعات دو هزار واقع شده است. در حقیقت دشت دریاسر بین چهارکوه قرار دارد که بلندترین آن کوه الموت در ضلع جنوب غربی است و از غرب به گردنه سیالان، قله‌های خشچال در کنار کندیگان و از شرق به طالقان منتهی می‌شود. در واقع دشت دریاسر متصل کننده طبیعت سر سبز به کوه‌های مرتفع و پر از برف است.

چگونه به دشت دریاسر برویم؟!

پس از رسیدن به شهر تنکابن در غرب استان مازندران، مسیر جاده جنگلی دوهزار را دنبال کنید تا به دوراهی به نام <دوراهی امامزاده قاسم>  برسید. در سمت چپ جاده مسیری به سمت دره می‌رود که انتهای آن به روستای <عسل محله>  می‌رسد.  البته باید بدانید تلفظ صحیح آن «اِسل محله» است که حالا این روزها به اشتباه به عسل محله معروف شده است.

ما نیز برای اینکه دسترسی شما آسان تر شود، به همان چیزی که معروف است، بیان می‌کنیم. بعد از عسل محله؛ تازه شروع کار است!  باید حدود دو ساعت کوهپیمایی کنید و بعد از عبور از تپه‌ها و چشمه‌های بین راه به دشت دریاسر برسید.

البته در همان ابتدای مسیر جاده‌ی پر پیچ و خم دوهزار که با درختان بلند احاطه شده ممکن است شما را از رسیدن به مقصد نهاییتان منصرف کند و همان جنگل را به عنوان مقصد انتخاب کنید. اما به شما توصیه میکنم تا آخر این جاده زیبا را طی کنید و  فقط برای عکاسی توقف کنید.

درباره‌ی دشت دریاسر؛

دشت دریاسر یکی از معروف‎ترین دشت‌های ایران به شمار می‌رود. دلیل این معروفیت هم وجود گل‎های زرد وحشی است که هر ساله اردیبهشت ماه به صورت خودرو سر از خاک بر می‌آورند و آنقدر زیاد هستند که کل سطح دشت را زرد می‌کنند. این در حالی است که اطرافش با کوه های سرسبز احاطه شده است. یکی از این کوه‌ها قله سیالان است با ارتفاع 4185 متر در رشته کوه‌های البرز غربی که در مرز بین دره‌ی الموت و دره دوهزار واقع شده که پوشش سبز و جنگلی این دشت را از برف و بوران کوه الموت جدا کرده است.

وقتی به دشت برسید سرسبزی کوه‌های دو طرف، زردی گل‌های سطح دشت و سفیدی برف قله سیالان را در یک قاب می‌بینید. تصویری چشم‌نواز که هیچگاه از خاطرتان نمی‎رود. البته وجود رودخانه‌ای صاف و زلال در بین دشت که از بالا دست سرچشمه می‌گیرد زیبایی این قاب را تکمیل می‎کند.

همایش دشت دریاسر؛ ارج نهادن به طبیعت یا تخریب آن؟!

تمام این زیبایی‌ها باعث شده است که هر سال در ماه اردیبهشت همایش بزرگی در آنجا برگذار شود؛ که به همایش گلهای زرد معروف است. جمعه‌های این ماه از گروه‌های کوهنوردی متناوب پر می‌شود و افرادی که از سراسر ایران برای دیدن این فرش زرد رنگ طبیعت دور  هم جمع می‌شوند.

اما در چند سال اخیر، حقیقتا دیگر همایشی نیست و فقط جمع شدن گردشگران از سرتاسر ایران است. همانطور که انتظار می‌رود، متاسفانه خیلی از افراد، نه تنها طبیعتگرد نیستند بلکه حتی اصول اولیه گردشگری را نیز رعایت نمی‌کنند. بیشتر از اینکه طبیعت ستایش شود؛ دچار تخریب و آسیب می‌شود.

دریاسر به گل‌هایش معروف است؛ اما شاهد کمتر شدن حجم گل‌ها هستیم؛ زیرا عده‌ای آنها را از ریشه در می‌آورند تا دسته گل درست کنند!

خیلی‌ها بدون توجه به هر چیزی، هرکجا که دلشان بخواهد، آتش برپا می‌کنند. هیچ می‌دانستید مکانی که آتش روشن می‌کنید تا مدت‌های طولانی توان پرورش هیچ گیاهی را نخواهد داشت؟! حالا تصور کنید هرجای دشت آتش برپا شود، طولی نخواهید کشید که از دشت گل تنها شاخه‌های محدود به جا می‌مانند!

از ریختن زباله در مسیر تا دشت هم که دیگر چیزی نگویم!

اگر می‌خواهید دشت دریاسر که به بهشت اردیبهشت ایران معروف است را حفظ کنید، خواهش می‌کنم این مسائل کوچک اما بسیار کاربردی را رعایت کنید.

یادتان باشد ما در قبال حفظ طبیعت مسئولیم. برای آگاهی بیشتر از این زمینه می‌توانید؛ بلاگ نقش انسان در حفظ محیط زیست را مطالعه کنید.

دریاسر؛ آرام و ساکت یا پرهیاهو؟!

شاید فکر کنید طبیعت باید ساکت و آرام باشد و شلوغی اصلا خوب نیست. منم اول نظر شما را داشتم. اما وقتی در حین کوهپیمایی به رفتار افراد توجه کردم متوجه شدم، شلوغی هم حال و هوای خودش را دارد. افرادی که تا به حال همدیگر را ندیده‌اند آنچنان ساده و صمیمی به هم کمک می‎کنند که شاید حتی در نگاه اول کمی تعجب‎‌آور باشد.

بدین صورت که اگر کوله بارتان سنگین باشد به احتمال قوی کسی پیدا می‌شود که در حمل آن به شما کمک کند. اگر خسته شده‌اید و دقایقی برای استراحت نشستید اکثرا با جمله‎‌های انگیزشی کوتاه شما را به ادامه مسیر دعوت می‌کنند. حتی اگر حس کنند که نیاز به کمک دارید، صبر می‌کنند تا ادامه مسیر را با شما طی کنند تا مراقبتان باشند. دیدن این همه نوع دوستی، هیاهو و نشاط در چهره‌های مختلف از نظر من لذتی کمتر از دیدن خود دشت ندارد.

البته با این تفاسیر، همچنان ممکن است عده‎‌ای سکوت طبیعت را به هیاهو جمعیت ترجیح دهند. این دسته از علاقه‎‌مندان می‌توانند از مسیر ساکت‌تری نیز به دشت برسند. توسط کوهی که در مجاور مسیر اصلی و متداول قرار دارد و حد فاصل این دو کوه تنها یک رودخانه است که دره‎ای عمیق را ایجاد کرده است.

آخرین بار برای رسیدن به دشت دریاسر از همین مسیر گذر کردم و نکته جالب اینجا بود که در قسمت‌هایی از راه می‌توانستم افرادی که در مسیر اصلی کوه در حرکت‌اند را ببینم، هرچند به دلیل فاصله مانند نقطه‌های رنگی‌ای بودند که همگی به جلو حرکت می‌کردند.

اما نکته‌ای که این مسیر را با مسیر اصلی متمایز می‎کند تنها خلوت بودن آن نیست، بلکه وجود آبشاری بلند و پرآب در میانه راه است که نظر هر ببینده‌ای را به خود جلب می‎کند.

با این توصیفات ممکن است بخواهید این مسیر را انتخاب کنید در این صورت به شما توصیه میکنم حتما از یک فرد آشنا به راه کمک بگیرید و از او بخواهید تا رسیدن شما به مقصد همراهیتان کند. 

در غیر اینصورت تحت هیچ شرایطی تنها و بدون راه بلد از این مسیر استفاده نکنید. به دلیل خلوت بودن و ناشناخته بودن این راه برای اکثر افراد، اگر تحت شرایطی نیاز به کمک داشته باشید یا از مسیر درست منحرف شده باشید، کسی نیست که به دادتان برسد!

با چه تجهیزاتی راهی دریاسر شویم؟!

برای این کوهپیمایی روزانه نیازی نیست مانند یک کوهنورد حرفه‌ای مجهز باشید. اما به یک سری وسایل برای راحتی خودتان نیاز دارید. مهم‎ترین چیز کفش مناسب برای کوهپیمایی است. اگر چند نفر هستید و سابقه کوهنوردی ندارید؛ توصیه می‌کنیم؛ وسایل را تقسیم کنید و هر شخص یک کوله همراه خود داشته باشد تا حمل و نقل آن آسان باشد.

  • برای پوششتان، علاوه بر شلوار و بلوز کوهنوردی مناسب و سبک؛ سعی کنید حتما یک دست لباس گرم و بادگیر به همراه داشته باشید.
  • مراقب تابش آفتاب باشید. حتما از کلاه آفتابی مناسب و کرم ضد آفتاب استفاده کنید تا دچار، آفتاب سوختگی نشوید.
  • وجود یک زیرانداز ضد آب نیز از اهمیت زیادی برخوردار است. زیرا اکثر نقاط دشت مملو از چشمه‎هایی است که ‎همیشه سطح را مرطوب و نمناک نگه می‎دارند.
  • سعی کنید مواد مورد نیازتان را در ظرف‎های در دار بریزید تا هم سالم‎تر بمانند و هم با این کار پلاستیک کمتری استفاده شود. اما حتما یک پلاستیک کوچک برای جمع کردن زباله‎هایی که تولید می‌کنید به همراه داشته باشید.
  • این‎ها همه لوازم کوهپیمایی ساده و روزانه است. اگر قصد ماندن در شب و تماشای ستاره‎ها را دارید، داستان به کلی فرق می‌کند. قبل از کمپینگ شبانه؛ حتما بلاگ الفبای اصول شبمانی را مطالعه کنید.

در دشت دریاسر؛ غذا چی بخوریم؟

اصولا ما ایرانی‌ها به طبیعت میرویم دلمان هوس کباب می‌کند و سیخ کباب و ذغال به ضروری‎ترین لوازمی که بدان نیاز داریم تبدیل می‌شوند. اما باید بدانید دریاسر جای مناسبی برای کباب زدن نیست!

توصیه من به شما برای سبک‎تر بودن کوله بارتان و راحت طی کردن مسیر این است که غذا را سعی کنید آماده کنید و در ظرف‎‌های غذا بریزید و با خود ببرید. نگران گرم کردنش هم نباشید همیشه افرادی هستند که آتش کوچکی برپا کنند، شما به راحتی می‎توانید در کنار آتش غذای خود را به دمای مطلوب برسانید. البته امیدواریم آتش را در محفظه‌های مخصوص که روی خاک هیچ تاثیری نمی‌گذارد، برپا کرده باشند!!

اگر اولین و آخرین تجربه طبیعتگردیتان نخواهد بود، توصیه می‌کنیم سرشعله و گاز کوهنوردی تهیه کنید تا خیالتان از این بابت همیشه جمع باشد و نگرانی در خصوص طبخ غذا نداشته باشید.

برای طی کردن مسیر هم حتما آب و مقداری شیرینی و میوه همراه خود داشته باشید. برای اینکه اصول تعذیه صحیح و 10 اشتباه رایج را تکرار نکنید؛ حتما بلاگی در این زمینه را مطالعه کنید.

در چه فصلی بهتر است به دریاسر برویم؟

دشت دریاسر برای هر فصل زیبایی‎هایی را در دل خود جای داده است.

فصل بهار

از آنجایی که به بهشت اردیبهشت ایران معروف است، پس فصل بهار، به دلیل مطبوع بودن آب‎ و هوا و منظره‎ای از گل‎های زیبا بهترین زمان می‌باشد.

01

فصل تابستان

همچنان سرسبز و خرم است اما در روزهایی که هوا بسیار گرم است، به دلیل تابش مستقیم آفتاب و ارتفاع زیاد، بدون سایبان و سرپناه ممکن است دچار گرمازدگی شوید. اما با اینحال شب‌های بسیار خنک و دلنشینی دارد که جان می‌دهد برای کمپینگ!

فصل پاییز

دارای نمایشی از مناظر رنگارنگ است ولی اکثرا بارانی است که با توجه به لیز شدن مسیر، بدون باتوم کوهنوردی اصلا توصیه نمی‌شود به دریاسر بروید.

فصل زمستان

به دلیل ارتفاع آن از سطح دریا معمولا پوشیده از برف است. که علاوه بر زیبایی سرمای شدیدی نیز دارد. به این نکته توجه کنید؛ از آنجایی که دریاسر دشت بزرگی است، و درختان کوتاه و کمی دارد، جریان باد به مراتب شدیدتر احساس می‌شود.

اگر تجربه هایکینگ و ترکینگ ندارید؛ بهتر است در فصل پاییز و زمستان هوس دریاسر را نکنید!

در سفر به دریاسر، چه چیزهایی را رعایت کنیم؟!

به دلیل بی توجهی عده‌ای از افراد، در گذر سالها از حجم گلها متاسفانه کاسته شده است، لطفا از کندن ریشه‌ای گلها خودداری کنید. در کنار گلها عکس بیندازید نه در وسط آنها. باهم سعی کنیم این طبیعت زیبا را برای نسل‌های بعد از خود نیز به یادگار بگذاریم.

بسیاری از ماها متاسفانه این باور غلط را داریم که اگر زباله‌هایی که تجزیه می‌شوند را در دل طبیعت رها کنیم با این کار به محیط زیست خود کمک کردیم! درست است که تجزیه یا خوراک دام می‌شوند اما برای مدتی که آنجا هستند جلو‌ه‌‎ی بسیار زشتی را به وجود می‌‎آورند که زیبایی محیط را کاملا دستخوش تغییر می‎کند. اگر قصد کمک به محیط زیست را دارید لطفا آنها را در گودالی کوچک دفن کنید تا تبدیل به کود شوند.

در ضمن، پسماند غذاهای مختلف علاوه بر اینکه ممکن است برای دام‌ها (گاوها، اسب‌ها و…) خوب نباشند، حتی با رها سازی نابجا، دچار کپک می‌شوند و دام بعد از خوردن آن بیمار می‌شود و شیر و گوشتش نیز آلوده می‌گردد. می‌بینید با یک بی‌توجهی ساده، چه چرخه‌ی معیوبی را به وجود می‌آورید.

در آخر اگر به این طبیعت زیبا آمدید لطفا چیزی جز رد باقی نگذارید و چیزی جز عکس نیندازید.

در دنیای ما ماجراجویی کنید:
مروری بر مطالب ذکر شده

خلاصه معرفی دشت دریاسر

دشت دریاسر، یکی از جاذبه‌های دیدنی تنکابن است که در سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری مورد بازدید گردشگران و طبیعتگردها قرار می‌گیرد. این دشت زیبا در ارتفاع 2000 متری، کوه‌های دوهزار واقع شده است و در فصل بهار، در ماه اردیبهشت با گل‌های زرد رنگ وحشی، فرش می‌شود.

دشت دریاسر به عنوان یکی از زیباترین دشت‌های ایران شناخته شده است. دلیل این زیبایی تنها گلهای زرد نیستند. بلکه احاطه شدن با کوه‌هایی که قله‌هایی پوشیده از برف دارند، زیبایی خاصی به آن بخشیده است. علاوه بر این، رودخانه‌ای زلال از دشت دریاسر به آرامی عبور می‌کند، که مانند یک آینه در دل دشت است. زیرا تصویر و شکوه کوه و گلها، در آب انعکاس پیدا می‌کند.

برای رسیدن به دشت دریاسر، باید ابتدا خودتان را به شهر تنکابن برسانید و بعد راهی جنگل‌های دوهزار گردید. مسیر دوهزار را تا هتل سیالان طی کنید، در آنجا به دوراهی می‌خورید که باید به سمت چپ بپیچید. در انتهای مسیر شما به روستای عسل محله خواهید رسید. باید ماشین را در آنجا پارک کنید، ادامه راه‌ را کوهپیمایی کنید.

اگر سابقه کوهنوردی داشته باشید، بعد از یک ساعت پیمایش به دشت می‌رسید. اما اگر اهل ورزش و پیاده روی نیستید، زمان بیشتری باید برای رسیدن به دریاسر مدنظر داشته باشید. اما نگران نباشید، مسیر خیلی سختی ندارد، می‌توانید هرطور شده، دشت را ببینید.

دریاسر، معمولا سطح نمناکی دارد، پس حتما زیرانداز ضدآب همراه داشته باشید. حالا که صحبت از تجهیزات شد باید بدانید پوشاک مناسب، نقش بسیار مهمی در کیفیت لحظات شما دارد. حتما از بلوزهای تنفسی استفاده کنید تا در صورت تعریق زود خشک شود. در انتخاب کفش نیز، وسواس به خرج دهید تا راحتی پاها را تضمین کنید.

همیشه کرم ضد آفتاب، عینک آفتابی، کلاه و بادگیر همراه داشته باشید. دریاسر به دلیل دشت بودنش، تابش آفتاب زیادی دارد و احتمال سوختگی بسیار بالا است. یادتان باشد هرچه تجهیزات بهتری داشته باشید، کیفیت و آسایش بیشتری را تجربه خواهید کرد.

متاسفانه دشت دریاسر در سالهای اخیر با بیشتر شدن بازدید کنندگان، ضربه‌های زیست محیطی بیشتری را نیز تحمل می‌کند. چیدن گل‌های زرد دشت، لگدمال کردنشان برای عکاسی از واضح‌ترین تخریب‌ها است. اما برپایی آتش، صدای بلند موزیک شاید ناملموس‌ترین ضرراتی باشد که به دریاسر وارد می‌گردد. اگر طبیعتگرد حرفه‌ای باشید خوب می‌دانید صدای بلند، باعث ترس پرندگان و حیوانات دیگر می‌شود و در روند تولید مثل آنها تاثیر منفی می‌گذارد.

ریختن زباله، رها کردن پسماند غذایی، از مشکلات دیگری است که خیلی‌ها به آن توجه نمی‌کنند. خیلی از دام‌های منطقه با خوردن پسماند غذایی که به احتمال زیاد دچار کپک و فساد شده است، مریض می‌شوند و دود این مریضی به چشم خودمان می‌رود!

لطفا به هیچ وجه درختان و درختچه‌های دریاسر را برای برپایی آتش نشکنید! بعضی‌ها می‌گویند این شاخه‌ها خشک هستند، سوزاندنشان ایرادی ندارد. اما واقعیت این است آنها خشک نیستند، فقط هنوز شروع به جوانه زدن نکردند. پس لطفا تحت هیچ شرایطی به پوشش گیاهی آسیب نرسانید.

دشت دریاسر، یک میراث طبیعی است که در طی سالهای زیاد، در دل کوه‌های تنکابن، همچون مرواریدی پنهان شده بود. حالا که به این مروارید دست پیدا کرده‌ایم، بیاید از آن محافظت و مراقبت کنیم.

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پست های مرتبط